Ο Ιησούς ήταν..

Ο Ιησούς ήταν:

Ιρλανδός, διότι:
1. Ουδέποτε παντρεύτηκε.
2. Ποτέ δεν είχε σταθερή δουλειά.
3. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να πιει .

Από το PUERTO RICO, διότι:
1. Το μικρό του όνομα ήταν Jesus.
2. Είχε πάντα μπλεξίματα με την αστυνομία.
3. Η μάνα του δεν γνώριζε ποιος ήταν ο πατέρας του.

Μαύρος, διότι:
1. Αποκαλούσε τους πάντες «brother».
2. Δεν είχε μόνιμη διεύθυνση.
3. Κανείς δεν τον προσλάμβανε.

Από την Καλιφόρνια, διότι:
1. Δεν πήγαινε ποτέ σε κουρέα.
2. Περπατούσε ξυπόλυτος.
3. Ίδρυσε δική του θρησκεία.

Έλληνας, διότι:
1. Ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του.
2. Έμεινε στο πατρικό του μέχρι τα 33.
3. Όταν άρχισε να εργάζεται, κανείς δεν κατάλαβε τι ακριβώς έκανε.
4. Πίστευε ότι η μάνα του ήταν παρθένα.
5. Η μάνα του πίστευε ότι ο γιος της ήταν θεός
6. Ήταν δάσκαλος αλλά κανείς δεν ήξερε πού είχε σπουδάσει

Διαβάστε περισσότερα

Πιστός έβγαλε τα μάτια του την ώρα της θείας λειτουργίας!

Ακούγεται απίστευτο και όμως συνέβη στη γειτονική Ιταλία όπου την περασμένη Κυριακή την ώρα που ο ιερέας έκανε το κήρυγμα στην εκκλησία του Βιαρέτζιο κοντά στην Πίζα, ένας 46 χρονος πιστός σε μια έκρηξη θρησκοληψίας έβγαλε τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια.Ο 46χρονος Άλντο Μπιανκίνι μεταφέρθηκε αμέσως λιπόθυμος στο νοσοκομείο αλλά....

οι γιατροί δεν κατάφεραν να αποκαταστήσουν την όραση του και έμεινε τυφλός.Ο γιατρός που τον εξέτασε ο Δρ Τζίνο Μπαρμπάτσι δήλωσε πως στα 26 χρόνια της ιατρικής του καριέρας δεν έχει ξαναδεί τέτοιο περιστατικό «Πονούσε πολύ, ήταν γεμάτος αίματα και αγωνιούσε, ενώ προσπαθούσε με τα γυμνά του χέρια να ξαναβάλει τα μάτια του στην θέση τους».Ο ιερέας Λορέντζο Τανγκανέλι προσπάθησε να συνεχίσει την λειτουργία μετά την απομάκρυνση του Άλντο, όμως οι πιστοί έφευγαν σοκαρισμένοι ή λιποθυμούσαν.


ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ;

KANE LIKE ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ street2310.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα

ΔΕΙΤΕ: Τα κορυφαία θρησκευτικά μυστήρια και θαύματα

Συμβαίνουν όντως θαύματα; Οι άγγελοι είναι πραγματικοί...


Η προσευχή πιάνει; Αυτά είναι μερικά από τα φαινόμενα για τα οποία η επιστήμη προσπαθεί να βρει λογικές εξηγήσεις και για τους πιστούς οι εξηγήσεις δεν είναι απαραίτητες. Αλλά τα δέκα μυστήρια που θα δείτε είναι έλκουν συνεχώς το ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων, έστω και μόνο από περιέργεια, και είναι θέματα έρευνας από ερευνητές του υπερφυσικού.

Οι εμφανίσεις της Παρθένου

Εδώ και αιώνες, αναφέρονται συνεχώς εμφανίσεις της Παρθένου. Μεταξύ άλλων αξιοσημείωτες είναι αυτές στη Γουαδελούπη στο Μεξικό (1531), στη Φάτιμα της Πορτογαλίας (1917), στη Λούρδη της Γαλλίας (1858) και στο Gietrzwald της Πολωνίας (1877). Εμφανίσεις Της ισχυρίζονται πως γίνονται ακόμα και σήμερα, με την πιο πρόσφατα γνωστή στο Μετζουγκόριε της Κροατίας. Το 1968, κάποιοι ισχυρίζονται πως μια εμφάνιση της Παρθένου μεταδόθηκε ζωντανά στο Zeitoun της Αιγύπτου (φωτογραφία). Σε αυτές τις εμφανίσεις, η Παρθένος ζητά συνήθως από τους ανθρώπους να προσεύχονται και περιστασιακά προφητεύει κιόλας, με πιο γνωστή αυτή στη Φάτιμα. Οι σκεπτικιστές πιστεύουν πως πρόκειται για παραισθήσεις ή μαζική υστερία, ενώ άλλοι ερευνητές που αναζητούν εξηγήσεις για τα γεγονότα αυτά κάνουν συγκρίσεις ακόμα και με τις εμφανίσεις ΑΤΙΑ.

Συναντήσεις με Αγγέλους

Δεκάδες βιβλία έχουν γραφτεί και αμέτρητες ιστορίες έχουν ειπωθεί από ανθρώπους που πιστεύουν ότι είχαν συναντήσεις με όντα που τα ονόμασαν Αγγέλους. Μερικές φορές περιγράφονται ως φωτινά όντα φωτός, άλλες φορές ως πάρα πολύ όμορφους ανθρώπους, ακόμα και ως απλούς ανθρώπους. Σχεδόν πάντα εμφανίζονται σε ώρα ανάγκης. Μερικές φορές η ανάγκη είναι έντονη -ένα άτομο έτοιμο να αυτοκτονήσει- και σε άλλες περιπτώσεις η ανάγκη είναι σχετικά εγκόσμια: μια νεαρή γυναίκα μόνη της μέσα στη νύχτα παθαίνει λάστιχο και την βοηθάει κάποιος που εμφανίζεται από το πουθενά και έπειτα εξαφανίζεται χωρίς κανένα ίχνος.

Στη φωτογραφία: ο Ευαγγελισμός του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου

Η Κιβωτός της Διαθήκης

Στην Παλαιά Διαθήκη στην Έξοδο περιγράφεται λεπτομερώς το επιχρυσωμένο κουτί που έφτιαξαν οι Ισραηλίτες υπό τις οδηγίες του Θεού για να προστατεύσουν τις σπασμένες πλάκες στις οποίες ήταν γραμμένες οι αρχικές Δέκα Εντολές. Οι Ισραηλίτες την μετέφεραν μαζί τους στα ταξίδια τους, ακόμη και στη μάχη, επειδή λέγοταν πως είχε απίστευτες δυνάμεις. Κάποιοι πίστευαν πως η Κιβωτός ήταν κυριολεκτικά ένας πομπό προς το Θεό και ένα φονικό όπλο, αλλά πιο μυστηριώδες είναι το τι της συνέβη. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν πως η Κιβωτός υπάρχει μέχρι και σήμερα -κρυμμένη και προστατευμένη από τη δημόσια θέα.

Στην φωτογραφία: Το παρεκκλήσιο του ναού της Παναγίας της Σιών στην Αξώμη της Αιθιοπίας κατά την παράδοση στεγάζει την αληθινή κιβωτό της διαθήκης.

Αφθαρσία

Με τον όρο αφθαρσία αναφερόμαστε στα σώματα των Αγίων που ως εκ θαύματος δεν αποσυντίθενται -ακόμα και μετά από δεκαετίες ή και από αιώνες. Τα σώματα συχνά εκτίθενται σε δημόσια θέα σε εκκλησίες και λειψανοθήκες. Ακόμα και το σώμα του Πάπα Ιωάννη XXIII λέγεται πως είναι καλά διατηρημένο. Στην περίπτωση της Blessed Margaret της Metola (φωτογραφία) αναφέρεται ένα άρθρο των Fortean Times: "Πέθανε το 1330, αλλά το 1558 έπρεπε να μεταφερθούν ότι είχε απομείνει απ’ αυτήν, διότι το φέρετρό της είχε σαπίσει. Οι παρόντες έμειναν έκπληκτοι όταν διαπιστώσουν ότι, τα ρούχα της είχαν σαπίσει όπως το φέρετρο, αλλά το ακρωτηριασμένο σώμα της όχι."

Στίγματα

Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά και αμφιλεγόμενα θαύματα είναι τα στίγματα. Ένα άτομο προσβάλλεται ανεξήγητα με τις πληγές από την Σταύρωση του Ιησού, συνήθως στις παλάμες των χεριών και στα πόδια. Το φαινόμενο χρονολογείται από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης (1186-1226) (φωτογραφία, πίνακας του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου) και έχει αναφερθεί από πολλούς αγίους από τότε. Ο πιο διάσημος των πρόσφατων χρόνων είναι ο Άγιος Πίο της Pietrelcina γνωστός και σαν Πατέρας Πίος (1887-1968). Πολλοί που ανεπίσημα είχαν αναγνωριστεί σαν στιγματικοί αποδείχθηκαν απατεώνες, αφού αυτοτραυματίστηκαν με διάφορα μέσα. Ακόμα και Πατέρας Πίος είχε κατηγορηθεί για πρόκληση τραυμάτων με οξύ. Εκτός από το θαυμαστό, μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι η ψυχοσωματική -οι πληγές εκδηλώνονται σε κάποιον ένθερμο πιστό.

Εικόνες που κλαίνε και ματώνουν

Αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής και άλλα ομοιώματα του Ιησού, της Παρθένου και Αγίων που φαίνονται να κλαίνε ή να ακόμα και να αιμορραγούν αναφέρονται πολύ συχνά σε όλο τον κόσμο. Μια τέτοια εικόνα είναι αυτή του Ιησού στην Εκκλησία της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, που έχει χτιστεί στο σημείο που λέγεται ότι γεννήθηκε ο Ιησούς. Φαίνεται ότι κλαίει με κόκκινα δάκρυα. Άλλες περιπτώσεις είναι η Κλαίουσα Μαντόνα στο Τορόντο του Καναδά, η κλαίουσα εικόνα της Παρθένου στον ορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου στο Cicero του Ιλινόις, η φυσικών διαστάσεων εικόνα του Ιησού που αναβλύζει παρθένο ελαιόλαδο στον ορθόδοξο ναό της Αγίας Μαρίας στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας και πολλές άλλες. Οι σκεπτικιστές υποψιάζονται απάτη σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, και οι έλεγχοι που γίνονται είναι πάντα «ασαφής», που τις καθιστά θέμα πίστης.

Η θεραπευτική δύναμη της προσευχής

Υπάρχει μια συνεχής συζήτηση για τη θεραπευτική δύναμη της προσευχής. Ένα μήνα θα δείτε ένα άρθρο για ένα πείραμα που δείχνει πως η προσευχή ήταν στατιστικά σχετική με τη θεραπεία κάποιον ασθενών, και τον επόμενο μήνα ένα άλλο πείραμα δείχνει ότι δεν είχε κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Αν αποδειχθεί ότι η προσευχή πραγματικά έχει αποτέλεσμα, ποιος μηχανισμός εμπλέκεται; Είναι πραγματικά ένα θαύμα, ή υπάρχει κάποιου είδους ψυχικό ή κβαντικό φαινόμενο που δεν έχουμε ακόμη καταλάβει; Και πόσο ισχυρό είναι; Η κλασική πρόκληση του σκεπτικισμού είναι: Να προσεύχεσαι για ένα πόδι που έχει ακρωτηριαστεί να μεγαλώσει ξανά και θα δούμε πόσο καλά θα λειτουργεί.

Η Σινδόνη του Τορίνο

Όσοι επιστημονικοί έλεγχοι και αν γίνουν στη Σινδόνη του Τορίνο (φωτογραφία), τα αποτελέσματα δεν θα είναι ποτέ ικανοποιητικά σε όλους. Όσοι θέλουν να πιστεύουν ότι είναι το σάβανο του Ιησού δεν θα κλονιστεί η πίστη τους, παρά τη χρονολόγηση με άνθρακα και τους άλλους ελέγχους. Η Σινδόνη είναι μια λινή λωρίδα 4,27 μέτρων στην οποία έχει αποτυπωθεί αμυδρά το ομοίωμα ενός άντρα που φαίνεται να φέρει τις πληγές της Σταύρωσης. Οι πιστοί πιστεύουν ότι πρόκειται πράγματι για την εικόνα του Ιησού, του οποίου η ομοιότητα ως εκ θαύματος είναι αποτυπωμένη στο πανί, ενδεχομένως, κατά τη στιγμή της Ανάστασης Του. Η ραδιοχρονολόγηση που έγινε το 1988 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Σινδόνη χρονολογείται μόλις κάπου μεταξύ του 1260 και του 1390 μ.Χ.. Μια πρόσφατη θεωρία είναι ότι είναι μια δημιουργία του Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Οι παπικές προφητείες

Αρκετοί Πάπες της Καθολικής Εκκλησίας όχι μόνο ήταν οι ίδιοι θέματα προφητειών, αλλά ήταν επίσης και προφήτες. Ένα όραμα του Πάπα Πίου XII (1939-1958), για παράδειγμα, τον ανάγκασε να παρατηρήσει, "Η ανθρωπότητα πρέπει να προετοιμαστεί για δεινά όμοια τους δε θα έχει βιώσει ποτέ πριν ... τα πιο σκοτεινά από τον κατακλυσμό." Και ο Πάπας Πίος IX (1846-1878) προφήτευσε: «Θα έρθει ένα μεγάλο θαύμα, το οποίο θα γεμίσει ο κόσμος με έκπληξη. Αυτό το θαύμα θα προηγηθεί από το θρίαμβο της επανάστασης. Η εκκλησία θα υποφέρει υπερβολικά. Οι υπηρέτες της και οι οπλαρχηγός της θα χλευαστούν, θα μαστιγωθούν και θα μαρτυρήσουν». Μήπως αυτό περιγράφει την τωρινή κρίση στην Καθολική Εκκλησία; Πιο αξιόλογες είναι οι προφητείες του Αγίου Μαλαχία (φωτογραφία), ο οποίος προέβλεψε τη βασιλεία του κάθε Πάπα από το 12ο αιώνα.

Το Αστέρι της Βηθλεέμ

Ενώ οι πιστοί δέχονται τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης ως γεγονός, οι λόγιοι και οι επιστήμονες αναζητούν συχνά μια επιστημονική βάση για πολλά από τα γεγονότα που περιγράφονται. Ένας που επανέρχεται κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα είναι το Αστέρι της Βηθλεέμ. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, οι Τρεις Μάγοι έφτασαν στην Ιερουσαλήμ, αναζητώντας τον νεογέννητο «Βασιλιά των Ιουδαίων», λέγοντας ότι είχαν ακολουθήσει ένα κινούμενο «αστέρι» για να φτάσουν εκεί. Οι πιστοί λένε ότι αυτό ήταν σίγουρα ένα θαύμα, που εξήγγειλε τη γέννηση του Μεσσία, αλλά άλλοι ερευνητές λένε ότι το «αστέρι» θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο: ένας κομήτης, ένας πλανητικός συνδυασμός, ο πλανήτης Δίας, ένα σουπερνόβα, ή ακόμα και ένα ΑΤΙΑ.

KANE LIKE ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ street2310.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα

Το πρόβλημα της ύπαρξης του Θεού!

Το πρόβλημα του Θεού απασχόλησε προφανώς...

και την αρχαία ελληνική σκέψη. Σ’ αυτή εξάλλου ανάγονται οι πρώτες απόπειρες να θεμελιωθεί λογικά η ύπαρξη του.

Έτσι, από τη μία πλευρά, έχουμε τον Ξενοφάνη που υποστήριζε ότι η έννοια του Θεού είναι ανθρώπινο δημιούργημα, τον ουσιαστικά υλιστικό πανθεϊσμό των...



στωικών και την υλιστική φιλοσοφία των ατομικών.



Από την άλλη, ο Πλάτων δεχόταν την έννοια του Δημιουργού, ο οποίος όμως δεν δημιουργεί εκ του μηδενός: οι ιδέες προϋπάρχουν και αυτός – ως Αγαθός – κατασκευάζει τον κόσμο κατά το καλύτερο δυνατό πρότυπο.





Στην αντιφατική κοσμολογία του Αριστοτέλη θα βρούμε τα πρώτα «λογικά» επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού: το κοσμολογικό ή της πρώτης αιτίας, του πρώτου κινούντος (ανάλογο του κοσμολογικού), καθώς και το τελεολογικό. (H φύσις είναι διπλή: ύλη και μορφή. H μορφή είναι σκοπός και τα άλλα υπάρχουν γι’ αυτό το σκοπό. Και ο φυσικός οφείλει να μιλά για δύο είδη αιτίων, αλλά κυρίως για το τελικό αίτιο. Επειδή αυτό είναι η αιτία της ύλης και όχι η ύλη αιτία του σκοπού).



Το «καθεστώς» του Θεού δεν είναι σαφές στην αριστοτελική οντολογία. Πράγματι, ο Αριστοτέλης ορίζει τη φύση ως αρχή κινήσεως και αλλαγής, δεν δέχεται κάποια αρχή του χρόνου, ορίζει την αιτία ως το ενδογενές στοιχείο το οποίο καθορίζει ένα πράγμα, η εντελέχεια έχει σαφή διαλεκτική όψη ως εσωτερική δυναμική της ύλης, και όλα αυτά δύσκολα θα συμβιβάζονταν με τη χριστιανική αντίληψη για το Θεό και με το δόγμα της δημιουργίας εκ του μηδενός.



Με την κρίση της αθηναϊκής δημοκρατίας και την παρακμή της φιλοσοφίας, κυριάρχησαν, ως γνωστόν, διάφορα μυστικιστικά ρεύματα, σωτηριακές θρησκείες, καθώς και ο νεοπλατωνισμός, που σημαδεύει τις προσπάθειες για συγχώνευση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας με το χριστιανικό δόγμα. Τόσο οι πατέρες της Ανατολικής Εκκλησίας όσο και οι θεωρητικοί της Δυτικής επεχείρησαν να θεμελιώσουν λογικά την πίστη, στηριζόμενοι άλλοτε στον Πλάτωνα και άλλοτε στον Αριστοτέλη. Αλλά το δόγμα της δημιουργίας αντιφάσκει τόσο με την πλατωνική όσο και με την αριστοτελική οντολογία.



Κατά τον ιερό Αυγουστίνο (354-430), π.χ., "non in tempore, sed cum tempore finxit Deus mundum" (ουχί εν χρόνω αλλά μετά του χρόνου εποίησεν ο Θεός τον κόσμον). Και ο Θεός προικίζεται με μια σειρά από ανθρώπινα κατηγορήματα (πανάγαθος, παντοδύναμος, παντογνώστης, πανταχού παρών κ.λπ.), σε αντίθεση με τις μη ανθρωπομορφικές αντιλήψεις των αρχαίων και ειδικά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.



Με τις εισβολές των βαρβάρων στην πρώην ρωμαϊκή αυτοκρατορία (VI έως IX αιώνες) και την εξαφάνιση της ελληνικής και ρωμαϊκής σκέψης, η φιλοσοφία καλλιεργείται πλέον στα μοναστήρια της Αγγλίας και της Ιρλανδίας και, αργότερα, από την εποχή του Καρόλου του Μεγάλου (792-814), στην ηπειρωτική Ευρώπη. Κύριο έργο της μεσαιωνικής σχολαστικής φιλοσοφίας ήταν να θεμελιώσει με λογικά επιχειρήματα την πίστη. Έτσι η φιλοσοφία μετατρέπεται σε θεραπαινίδα της θεολογίας (ancilla theologiae).



O σχολαστικισμός είναι η κύρια μορφή φιλοσοφίας στη φεουδαρχική κοινωνία. Στην 1η περίοδο, από τον IX ως το XII αιώνα, δεσπόζει ο ακραίος πλατωνικός ρεαλισμός, στη δεύτερη περίοδο, κατά το XIII αιώνα, κυριαρχεί ο αριστοτελισμός με τον Θωμά, τον Ντινς Σκοτ κ.λπ., ενώ ο XIV και ο XV αιώνας είναι οι αιώνες της παρακμής του σχολαστικισμού. Στην τελευταία αυτή περίοδο εμφανίζεται ο νομιναλισμός, με πρόδρομο τον Ροσελίνο της Κομπιένης (περίπου 1050) και κύριους εκπροσώπους, μεταγενέστερα, τον Ντινς Σκοτς (1270-1308), τον Όκαμ (1285-1349) και άλλους.



Συνεχίζοντας και εμπλουτίζοντας την αριστοτελική επιχειρηματολογία, οι μεσαιωνικοί διατύπωσαν μια σειρά επιχειρημάτων για την ύπαρξη του θεού: Το κοσμολογικό ή της πρώτης αιτίας, το επιχείρημα του πρώτου κινούντος, το τελεολογικό (την ύπαρξη σχεδίου), αλλά και επιχειρήματα από την περιοχή των ανθρώπινων (δικαιοσύνη, ηθική, ωραιότητα, τελειότητα κ.λπ.). Επιδίωξη ήταν να στηριχθεί λογικά το δόγμα της ύπαρξης του Θεού και της θεϊκής δημιουργίας.



Ας σημειώσουμε ορισμένα από τα επιχειρήματα υπέρ της ύπαρξης του Θεού.



Κατά τον Ανσέλμο του Καντέρμπουρι (1033-1109), ακραίο ρεαλιστή, οι έννοιες του αγαθού, της δικαιοσύνης κ.λπ. έχουν πραγματική υπόσταση. Ως προς το Θεό, η ύπαρξη του συνάγεται από την ίδια την έννοια του Θεού. O λογικός φαύλος κύκλος είναι προφανής: θεωρούμε δεδομένο το ζητούμενο και, με αφετηρία αυτή την παραδοχή, συνάγουμε – με τους κανόνες της τυπικής λογικής – την ύπαρξη του.



Κατά τους ρεαλιστές, τα Universalia υπάρχουν πριν από τα πράγματα (Ιδέες, Θεός), υπάρχουν στα πράγματα (το εν στα πολλά) και ύστερ’ από τα πράγματα. Αλλά ήδη ο Αλβέρτος ο Μέγας (1193-1280) θεωρούσε την αριστοτελική φιλοσοφία συμβατή με τη χριστιανική θεολογία και ο Θωμάς ο Ακινάτης (1225-1274), αντίθετα με τον πρώιμο σχολαστικισμό, στράφηκε οριστικά προς τον Αριστοτέλη.



O Αριστοτέλης είχε ήδη γίνει γνωστός στη Δύση από μεταφράσεις και σχόλια των αράβων. O Θωμάς αξιοποίησε την αριστοτελική φιλοσοφία για να διαμορφώσει το δικό του σύστημα. Έτσι, ο αριστοτελισμός και η ιουδαϊκή παράδοση συνενώθηκαν στη θεολογική σύνθεση του θωμισμού. Κατά τον Θωμά, η φιλοσοφική σκέψη μπορεί να επιτρέψει στη νόηση την αποκάλυψη της αλήθειας. H φιλοσοφία είναι ανεξάρτητη από την αποκάλυψη. Εντούτοις, η αλήθεια είναι μία και, κατά συνέπεια, η φιλοσοφία υποτάσσεται στην εξουσία της πίστης: η αποκάλυψη ασκεί κανονιστική λειτουργία απέναντι στη φιλοσοφία.



Σε αντίθεση με τον πρώιμο σχολαστικισμό του Αυγουστίνου, του Ανσέλμου κ.λπ., που είχε νεο-πλατωνικό χαρακτήρα, ο Θωμάς αξιοποίησε το δυναμικό (από μια άποψη) χαρακτήρα της αριστοτελικής φιλοσοφίας, προκειμένου να επιτύχει μια αυστηρή θεμελίωση των θεολογικών δογμάτων. Αξιοποίησε, π.χ., την εξελικτική αντίληψη του Αριστοτέλη, τη σχέση δυνατότητας και πραγματικότητας, ύλης και μορφής, ουσίας και συμβεβηκότος. O Θωμάς, π.χ., διακρίνει την ουσία από την ύπαρξη, οι οποίες συμπίπτουν μόνο στο Θεό. Και η διάκριση αυτή είναι θεμελιώδης. Ουσία είναι αυτό που είναι ένα ον. H ύπαρξη είναι πάντα συγκεκριμένη. Είναι η ύπαρξη μιας επιμέρους ουσίας, που την καθορίζει. Εξαιρείται η ύπαρξη του Θεού.



Παρά τα στοιχεία μιας δυναμικής-εξελικτικής οντολογίας, και ο Θωμάς παρέμεινε δέσμιος της παράδοσης που πίστευε ότι μπορεί να αποδείξει με επιχειρήματα την ύπαρξη του Θεού. Έτσι δανείστηκε και ανέπτυξε περαιτέρω τα γνωστά επιχειρήματα του Αριστοτέλη.



Κατά το επιχείρημα, π.χ., του πρώτου κινούντος: H καθολική κίνηση χαρακτηρίζει τον κόσμο. Καθετί όμως κινείται από κάτι άλλο. Έτσι από κινούμενα κινούντα φθάνουμε στο ακίνητο πρώτο κινούν: στο Θεό. Άλλο επιχείρημα του Θωμά: Τα φυσικά αντικείμενα που συνιστούν το Σύμπαν δρουν για την επίτευξη κάποιου σκοπού (τέλους).



Αν κάτι ενεργεί για να επιτύχει κάποιο σκοπό, τότε κατευθύνεται προς το σκοπό αυτό και κάποιο έλλογο ον.

• Τα φυσικά αντικείμενα δεν είναι έλλογα όντα.

• Άρα: Υπάρχει κάποιο έλλογο ον το οποίο κατευθύνει τα φυσικά αντικείμενα για να επιτύχουν κάποιο σκοπό.

Αυτή η κατευθυντήρια δύναμη είναι ο Θεός.



Στον τυπικό αυτό συλλογισμό, η αριστοτελική κατηγορία της εντελέχειας υποβαθμίζεται σε καθαρά μεταφυσική κατηγορία.



Υπάρχει σειρά ολόκληρη επιχειρημάτων (ή αποδείξεων) για την ύπαρξη του Θεού. Τα επιχειρήματα αυτά έχουν διάφορες αφετηρίες. Άλλα είναι συμπληρωματικά και άλλα αντίθετα: κοσμολογικό, οντολογικό, τελεολογικό, του πρώτου κινούντος κ.λπ., και άλλα από την περιοχή της δικαιοσύνης, της ηθικής και της αισθητικής. Ας σημειώσουμε ορισμένα απ’ αυτά.



Κοσμολογικό επιχείρημα: Οτιδήποτε γνωρίζουμε προκύπτει από κάτι άλλο. Οφείλουμε συνεπώς να συμπεράνουμε ότι το Σύμπαν ως ολότητα προέκυψε από κάτι άλλο και αυτό είναι ο Δημιουργός, ο Θεός (αιτιακή εκδοχή).



Καθετί που υπάρχει, είτε υπάρχει εξαιτίας της ύπαρξης κάτι άλλου (συμπληρωματική ύπαρξη) είτε υπάρχει αφ’ εαυτού (αναγκαία ύπαρξη). Είναι αδύνατο να υπάρχουν μόνο συμπτωματικά όντα, επειδή αυτά δεν είναι αυτάρκη. Πρέπει συνεπώς να υπάρχει ένα αναγκαίο Ον, και αυτό ονομάζουμε Θεό.



Οντολογικό επιχείρημα: Κατά τον Ανσέλμο, η ύπαρξη του Θεού συνάγεται από έναν απλό ορισμό:

1.0 Θεός, εξ ορισμού, είναι το τελειότερο ον (το πλήρες, τέλειο ον).

2. Ένα ον θα ήταν λιγότερο από τέλειο, αν δεν θα υπήρχε. Άρα ο Θεός υπάρχει.



Σύμφωνα με άλλη διατύπωση:

1. O Θεός είναι το ον το μεγαλύτερο που μπορεί να υπάρξει.

2. Αν ο Θεός δεν υπάρχει, θα μπορούσαμε να φανταστούμε ένα ον με όλες του τις ιδιότητες, το οποίο θα υπήρχε και το οποίο θα ήταν ένα ον μεγαλύτερο από το Θεό, πράγμα αδύνατο. Άρα ο Θεός πρέπει να υπάρχει.



H λογική ανακολουθία είναι προφανής: αποδίδουμε σε ένα φανταστικό ον μια ιδιότητα και, από τον ορισμό που εμείς δίνουμε, συνάγουμε την ύπαρξη του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θωμάς επέκρινε αυτό το επιχείρημα: δεν μπορούμε από μια έννοια να συναγάγουμε ένα ον.



Επιχείρημα της πρώτης (πρωταρχικής) αιτίας: Αποτελεί αναδιατύπωση του αριστοτελικού επιχειρήματος για το πρώτο κινούν: Κάθε κινούμενο κινείται από κάθε άλλο. Έτσι θα φθάναμε στο άπειρο. Αλλά μια αιτιακή αλυσίδα δεν μπορεί να είναι άπειρη. Άρα υπάρχει κάτι που προκαλεί την κίνηση αλλά που δεν κινείται από κάτι άλλο, και αυτό είναι η πρώτη αιτία, δηλαδή ο Θεός.



Επιχείρημα του πρώτον κινούντος (Αριστοτέλης, μεσαιωνικοί, Καρτέσιος): Τα πράγματα κινούνται. Γενικά αντλούν την κίνηση τους και την κίνηση άλλων πραγμάτων. Εντούτοις, είναι αδύνατο το καθετί να αντλεί μ’ αυτό τον τρόπο την κίνηση του, επειδή δεν θα υπήρχε διόλου κίνηση. Πρέπει συνεπώς να υπάρχει μια οντότητα που η κίνηση της να μην προκύπτει από την κίνηση άλλων όντων. Πρόκειται για το πρώτο κινούν, το Θεό.



Επιχείρημα που δεχόταν, όπως είδαμε, ο Θωμάς, αλλά και ο γενάρχης του αστικού ορθολογισμού, ο Καρτέσιος, κατά τον οποίο ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και του έδωσε τόση κίνηση όση χρειαζόταν για το σκοπό για τον οποίο τον δημιούργησε. Και επειδή, κατά τον Καρτέσιο, ο Δημιουργός δεν επεμβαίνει στο φυσικό γίγνεσθαι, έχουμε εδώ μια πρώτη διατύπωση της φυσικής αρχής της αφθαρσίας της κίνησης, θεμελιωμένη στη θρησκευτική μεταφυσική.



Τελεολογικό Επιχείρημα: Δηλώνει την ύπαρξη σκοπού στο Σύμπαν. Εντελέχεια – Αριστοτέλης. Προκαθορισμένη αρμονία – Λάιμπνιτς. O κόσμος έγινε για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του ανθρώπου – Wolff. Σκοπιμότητα, έννοια a priori, η οποία έλκει την καταγωγή της στη θεωρησιακή ικανότητα της κρίσης – Καντ. H ύλη δημιουργήθηκε από το Θεό με μορφή άφθαρτων σωματίων, τα οποία ταιριάζουν στους σκοπούς για τους οποίους τα δημιούργησε – Νεύτων. (Προφανώς, τα επιχειρήματα του Καρτέσιου και του Νεύτωνα διαφέρουν από τα μεσαιωνικά. Θεμελιώνουν σε μεταφυσική βάση την κίνηση στην πρώτη περίπτωση, την ύπαρξη της ύλης στη δεύτερη).



Δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε την καταγραφή και άλλων επιχειρημάτων από την περιοχή της ηθικής, του νοήματος της ζωής, από την ύπαρξη θαυμάτων, την προσωπική εμπειρία κ.λπ.



Ας σημειώσουμε μόνο ένα: Ορισμένοι άνθρωποι έχουν την εμπειρία του Θεού: άρα ο Θεός υπάρχει. Στα νεότερα χρόνια, ο Kierkegaard (1813-1855) θα απέρριπτε τις «λογικές» αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού: «Η πίστη δεν έχει ανάγκη αποδείξεως, την οποίαν πρέπει να θεωρεί εχθρό της».



Το τρωτό των επιχειρημάτων και αποδείξεων γινόταν όλο και περισσότερο φανερό από τα τέλη του Μεσαίωνα. Εντούτοις, «επιχειρήματα» και «αποδείξεις», διαφορετικού τύπου, στηριγμένα κυρίως στις φυσικές επιστήμες, αναπαράγονταν κατά το 17ο και το 18ο αιώνα και αναπαράγονται μέχρι τις μέρες μας. Αλλά θα ήθελα να κλείσω αυτή την ενότητα υπενθυμίζοντας την άποψη του Ξενοφάνη, ιδρυτή της Σχολής της Ελέας, για να φανεί η τρομερή οπισθοχώρηση της φιλοσοφικής σκέψης κάτω από το κράτος της θεολογίας.



Λοιπόν, κατά τον Ξενοφάνη:



Πάντα θεοί σ’ ανέθηκεν Όμηρος ο Ησίοδος τε όσσα

παρ’ ανθρώπισιν ονείδεα και ψόγος εστίν

κλέπτειν, μοιχεύειν, και αλλήλους απατεύειν.

Αλλ’ οι βροτοί δοκέουσι γεννάσθαι Θεούς,

των εφετέραν δι’ εσθήτα έχειν φωνήν τε δέμας τε.

Αιθίοπες τε «θεούς σφετέρους» σιμούς μέλανας τε

Θρήικες τε γλαυκούς και πυρούς «φάσι πέλεσθαι».

Αλλ’ ει χείρας βόες «ίπποι τ’» ή λέοντες

ή γράψαι χείρεσι και έργα τελεί ν όπερ άνδρες,

ίπποι μεν θ’ίπποισι βόες δε τοις βουσίν ομοίας

και «κε» Θεών ιδέας έγραφον και σώματ’ εποίουν

τοιαύ’ θ ‘όσον περ καυτοί δέμας είχον «έκαστοι».

O πλέον διάσημος φιλόσοφος που απέδειξε, στα πλαίσια της γνωσιοθεωρίας του, την αδυναμία του Λόγου να αποδείξει την ύπαρξη του θεού ήταν, ως γνωστόν, ο Καντ. Αλλά και ο Καντ κατέληξε σε άλλου είδους «επιχείρημα» από την αντίθετη οδό.

KANE LIKE ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ street2310.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα